27. Onderzoek naar leptine, een sleutelmolecule in de regulatie van het lichaamsgewicht
Algemene info
Het menselijk lichaam is erop voorzien om lange tijd zonder voedsel te kunnen. In tijden van overvloed wordt de overtollige energie die wordt opgenomen opgeslagen als vet. De energie in deze vetreserves wordt weer vrijgegeven wanneer we meer energie verbruiken dan we innemen. Bij de regeling van dit proces speelt leptine een belangrijke rol.
Leptine is een signaaleiwit dat wordt aangemaakt door de cellen van het vetweefsel en dat via het bloed naar de hersenen getransporteerd. Daar bindt het op de leptine receptor, een eiwit dat zich in de membraan bevindt van bepaalde hersencellen. Op die manier worden de hersenen 'ingelicht' over hoeveel vetreserve er in ons lichaam aanwezig is. Wanneer ons lichaam veel vetweefsel bevat, komt er veel leptine via de bloedsomloop in onze hersenen terecht, en zullen die het signaal geven om minder voedsel op te nemen en meer energie te verbruiken.
Dat dit signalisatie mechanisme heel belangrijk is voor het regelen van het lichaamsgewicht blijkt uit proeven met muizen die geen leptine kunnen produceren. In deze muizen is er dus geen communicatie meer tussen het vetweefsel en de hersenen, met als gevolg dat ze blijven eten en zwaarlijvig worden. Wanneer in deze muizen leptine wordt ingespoten, vermageren ze terug.
In het labo Biochemie en Moleculaire Biologie wordt onder meer onderzocht hoe de leptine receptor precies werkt, en hoe de binding tussen leptine en de receptor gebeurt.
Omschrijving
Je komt te weten op welke manier en met welke technieken dergelijk onderzoek wordt aangepakt. Hiervoor zullen we werken met een menselijke cellijn afkomstig van nierweefsel, waarin de leptine receptor van nature niet voorkomt. Door het 'transfecteren' van deze cellen met het DNA dat codeert voor de leptine receptor kunnen we maken dat ze toch de receptor produceren, en op die manier kunnen we de leptine receptor en varianten erop makkelijker bestuderen. M.b.v. de 'polymerase ketting reactie' (PCR) en 'agarose gelelectroforese' kunnen we controleren of het receptor DNA inderdaad aanwezig is in de getransfecteerde cellen. Met een 'flow cytometer' kunnen we daarna cel per cel bekijken of de receptor wel op de membraan van deze cellen aanwezig is, en een luciferase rapporteertest zal ons bovendien leren of de receptor functioneel is of niet. Verder tonen we je ook nog hoe de DNA sequentie van een gen wordt bepaald, en hoe je met de daarvan afgeleide eiwitsequentie d.m.v. 'modelling' software kan voorspellen hoe het door het gen gecodeerde eiwit er in werkelijkheid uitziet.
Plaats
VIB-Dept. Medisch Proteïne Onderzoek
Vakgroep Biochemie
Faculteit Geneeskunde
Rommelaere Instituut
Albert Bartsoenkaai 3
9000 Gent
|